مجموعه مقالات صدري زاده / Sadrizadeh Papers

چرا ناراضی‌تراشی و ضدانقلاب‌سازی می‌کنید؟!

سید فتح الله صدری زاده — Thu, 23 Feb 2012 13:28:36 GMT

خطاب به قدرت متکبر و بیگانه با پاسخ‌گویی؛

ابتکار : سیداحمد موسوی - مشهور است که با نزدیک‌تر شدن به موعد انتخابات، رجال
سیاسی به مردم روی می‌‌آورند و برای جلب رضایت آنان اقدام می‌کنند اما گویا این
بار، قضیه برعکس شده‌است؛ هرچه به انتخابات نزدیک‌تر می‌شویم، عوامل ایجاد نارضایتی
و طرد مردم بیشتر می‌شود. مشکل «گرانی» و «وخامت وضعیت بازار» فارغ از شعارهای
نمادین مسئولان، در حال محاصره کردن هرچه بیشتر مردم شهرنشین و در مضایقه انداختن
آنان است. بدیهی است تنها ارمغان این وضعیت غیرمسئولانه، افزایش مضاعف نارضایتی
مردم است. مسئولین با سخنانی غیرمؤثر و غیر واقعی حتی اعتبار دولت را به بازی
می‌گیرند و اعتماد عمومی را از دولت جمهوری اسلامی، سلب می‌‌نمایند. آنها انسان را
به یاد آن ملک انگلیسی می‌اندازند که وقتی بدو گفته شد: «مردم نان ندارند که
بخورند»، ملکه پاسخ داد: «خوب، بیسکوئیت بخورند»! توجه به مردم روستا و مردمی که در
گذشته از امکانات کشور بهره نبرده‌اند، البته از نقاط درخشان مدیریت دولت است اما
این امر نباید منجر به سرکوب شدن کوتاه‌مدت و زلزله‌وار مردم شهرهای بزرگ شود بلکه
انجام این روند، طی گذر زمان میسر است. این طور به نظر می‌رسد که دولت کاملاً نسبت
به تغییر ناگهانی وضعیت مردم شهرهای بزرگ بی‌تفاوت است. این شرایط برای کسانی که با
رایانه و اینترنت سر وکار دارند به طور ویژه‌ای نفس‌گیرتر است. همچنین تمام
شریان‌های کسب و ارتزاق روزمره، مورد تهدید و ویرانی مسئولین است.

قطع و وصل شدن دقیقه‌ای و ساعتی اینترنت اعصاب و آرامش مردم را زیر پا می‌‌گذارد،
حتی تصمیم قاطعی در این مورد گرفته نمی‌شود تا مردم به برنامه‌ریزی بپردازند. این
رفتار ضدمدیریتی اینترنتی در ایران، به خودی خود درست به مثابه یک رسانه عمل می‌کند و حامل این پیام است که مدیریت در کشور دارای کفایت کافی برای تصمیم‌گیری نیست.
امروز، از دانشجویان و استادان دانشگاه و گروه‌های تحقیقاتی تا بازار رایانه و
برنامه‌نویسان نرم‌افزار و طراحان گرافیک و گروه‌های هنری، همه با مشکلات عدیده‌ای
در معاش روزمره مواجهند. رفتار دولت در خصوص اینترنت به معنای بی‌کار شدن صدها هزار
نفر و از دست رفتن میلیون‌ها ساعت است که دست‌اندرکاران، کمترین توضیحی برای این
رفتار خود ارائه نمی‌دهند. این همان صنعتی است که هند از آن درآمدی معادل درآمد
استخراج نفت ایران را حاصل می‌کند؛ همان صنعتی که اگر درک درستی نسبت به آن وجود
داشت، بیکاری از ایران رخت برمی‌بست و فرهنگ و علم هر چه بیشتر، توسعه می‌یافت. به
نظر می‌رسد اینترنت، امروز دچار کج‌فهمی‌ها و یک سویه‌نگری‌های امنیتی شده‌است؛
البته مسئول ویرانی اینترنت، تنها دولت نمی‌باشد و نهادهای دیگر نیز در این امر
دخیل هستند اما هیچ توضیح روشنی از سوی هیچ‌کس در این خصوص ارائه نمی‌شود. همین که
مردم هیچ پاسخی نمی‌یابند گویی از سوی منبع قدرتی که محل تکبر است، مورد جفا قرار
می‌گیرند. قدرتی که انگار به پاسخ‌گوئی اعتقادی ندارد و ارتباط خود را با مردم
کاملاً قطع کرده‌است. درست بر خلاف رسالت انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی، بزرگترین
عامل نارضایتی این «احساس مورد جفا واقع شدن» است، نه قطع شدن اینترنت. شاید با
ارائ دلیل‌های مفصل و مکفی بتوان مردم را قانع کرد که اینترنت صرفاً جاسوس است و
هیچ استفاد علمی، شغلی، پژوهشی و معاشی ندارد اما وقتی هیچ توضیحی ارائه نمی‌شود
تنها کدورت است که توسعه پیدا می‌کند؛ کدورتی که تنها به دشمن خدمت می‌کند. حداقل
وظیف مسئولین، پاسخ‌گوئی به مردم است. حتی اگر ویرانی به خان مردم می‌برند، توضیح
چرائی این امر می‌تواند راهگشا باشد اما نشستن در اتاق‌هایی کوچک و تصمیم‌گیری برای
میلیون‌ها نفر بدون عنایت به تغییر اوضاع آنان، منصفانه نیست. همگان شاهدند که دوست و دشمن، مشکلات عمده‌ای در روش مدیریت اینترنت کشور لحاظ کرده‌اند اما همچنان،
هیچ‌کس پاسخگو نیست. احتمال دارد که بی‌نظمی و افسارگسیختگی وضع جاری، موجب بی‌اعتمادی هر چه بیشتر مردم به دولت و نظام گردد. بدیهی است این رفتار _ در خوشبینانه‌ترین شرایط ـ به مثابه «دوستی خاله‌خرسه» برای نظام می‌ماند و با اثر
ویرانگر خود روی معاش بخشی از مردم، بسیاری از آنان را از نظام جدا می‌کند و به فکر
راه‌های جایگزین می‌کشاند. بدیهی است با برنامه‌ریزی دشمن، برای ایجاد التهاب و
خرابی در فضای انتخابات، این رفتار توهین آمیز مسئولین اینترنت با مردم، ممکن است
حجت‌های زیادی برای بسیاری از جوانان از کارمانده و از علم بازداشته شده، برای
همراهی با برنامه‌های دشمن، بسازد. اکنون باید پرسید: چه کسی پاسخگوی شرایط فعلی است؟

تشنج ساکتین اختلا س :

سید فتح الله صدری زاده — Tue, 21 Feb 2012 16:33:39 GMT

مردم سالاری : علی ودایع - انتخابات در همه کشورهای دموکراتیک جهان به معنی تعیین مسیر حرکت و نوع اعمال قوانین توسط احزاب و افراد است; راهی برای جلوگیری از دیکتاتوری و فساد که حاکمان را در مقابل ملت به عنوان یک متهم می نشاند تا پاسخگوی عملکردخود باشند. تبرئه آنها با رای مثبت ملت مواجه می شود و محکومیت، آنها را از اریکه قدرت به زیر می کشد. در سایه این چرخش نخبگان اولا مسوولین خود را زیر نگاه تیز و برنده مردم می بینند ثانیا دیگران که سعی بر کسب قدرت دارند را وادار به رقابت در چارچوب معین و قانونمند می کند.

نبود انتخابات و بی اعتنایی به رای مردم، کشورها را یا دچار آشوب و جنگ داخلی می کند یا به دیکتاتوری هایی از جنس مبارک و سرهنگ قذافی منتهی می شود. در ایران اسلا می ورای احترام به نظر ملت در قبال عملکرد مسوولین نظام و ایستادگی مقابل رگه های دیکتاتوری که پس از چشیدن طعم شیرین قدرت به وجود میآید، چارچوب انتخابات مجلس شورای اسلا می و ریاست جمهوری مورد سنجش قرار می گیرد. انسان، انسان است; چپ، راست، بالا یا پایین نمی شناسند. هر کس ممکن است مورد وسوسه شیطان قرار بگیرد گرچه در ابتدا با نیت خیر وارد میدان شده باشد. البته برخی هم از همان ابتدا با نیت شیطانی برای تصاحب مال نامشروع و کسب قدرت نقاب به چهره می زنند. این گروه به نظر و رای ملت نه تنها احترام نمی گذارند بلکه رودرروی قانون اساسی می ایستند تا غائله ای همانند 14 اسفند 58 را تصویر کنند. بیش از یک سال است که واژه«جریان انحرافی» با سوژه انتقادات با نیش و کنایه از آقای خاص، نقل مطالب برخی افراد شده است که با نزدیک شدن به انتخابات مجلس شورای اسلا می به عنوان یک تهدید برای حیثیت نظام از سوی آنها مطرح می شود.روزی نیست که اخبار تحرکات آشکار و پنهان جریان انحرافی با هزینه شدن پروژه های گران قیمت این گروه منتشر نشود. گروهی اندک با ساختار قدرت هرمی در موضع اقتدار در مقابل هر منتقدی می ایستد و آن را از صحنه حذف می کند. تا آن که چندی پیش شوک بزرگی توسط اختلا س بزرگ یک گروه اقتصادی ایجاد شد. هشدارها نسبت به وقوع یک زلزله مهیب توسط گسل خاموش آغاز شد و از لزوم برخورد قاطع قوه قضائیه سخن به میان آمد.

دادستان کل کشور مسوول پیگیری این پرونده شد، کارآگاهان و بازرسان سرنخ های این پرونده را دنبال کردند اما شایعاتی وجود داشت مبنی براین که برخی متهمین پشت خط قرمز ایستاده اند و نمی توان سرنخ های اختلا س 3000 میلیاردی آقای «میم الف» را دنبال کرد. دادستان کل کشور صراحتا از اعمال فشار توسط برخی افراد به قوه قضائیه خبر داد اما روند پیگیری پرونده ادامه یافت تا نخستین جلسه دادگاه اختلا س تاریخی ایران تشکیل شد. در طول پیگیری پرونده، برخی ساکت و آرام تنها نظاره گر ماجرا بودند و حتی از کنار اخبار لحظه به لحظه متهمین جدید و اعترافات آنها می گذشتند. حال ساکتین اختلا س دچار تشنج شده اند، آیا پای کسانی در این پرونده گیر است که دادگاه اختلا س را علی رغم تذکرات مبنی بر پرهیز از دخالت در روند رسیدگی می خواهند به انحراف بکشند؟

بی شک نخستین مغضوب جریان انحرافی بیش از هرکس سند و مدرک از اختلا س بزرگ در دست دارد. آیا رازی در پس پرده نهان است که این شخصیت قضایی باید مورد حمله قرار گیرد؟ به موازات کالبد شکافی اختلا س، بحث دخالت این گروه با الهام از سیستم مالی ولا دیمیرپوتین برای تصاحب بیت المال و قدرت سیاسی مطرح شد. زنگ خطری که مدت ها شنیده نمی شد، ناگهان جدی گرفته شد.در آستانه انتخابات مجلس شورای اسلا می مبادا ساکتین اختلا س و مرتبطین پنهان پرونده قطور اختلا س بتوانند با هزینه کردن سرمایه های بادآورده که نتیجه مهندسی سیاه است، در انتخابات حضور یابند; که پیروزی آنها تبعات سنگین تری برای نظام جمهوری اسلا می خواهد داشت. همه با توجه به سخنان مقام معظم رهبری باید بدانند که خط قرمزی جز اسلا م و قانون اساسی در ایران اسلا می وجود ندارد. هرگونه عقب نشینی در مقابل هر مقام مفسد در هر رتبه ای خیانت به آرمان های امام(ره) و شهیدان انقلا ب اسلا می است.

تبدیل شائبه دخالت دولت در انتخابات به یقین؛ همایش انتخاباتی با رانت دولت!

سید فتح الله صدری زاده — Mon, 20 Feb 2012 17:42:04 GMT

ایران > انتخابات - همشهری انلاین:
نماینده اصولگرای مجلس هشتم با بیان اینکه با هر روز نزدیکی به انتخابات شائبه دخالت دولت در انتخابات تبدیل به یقین می‌شود گفت: متأسفانه دولت به سردمداری رئیس جمهوری از رانت دولت و از جایگاه قدرت و ثروت همایش‌های انتخاباتی برگزار می‌کند.

نوراله حیدردستنائی در گفتگو با همشهری آنلاین با بیان اینکه خروجی همایش‌های انتخاباتی دولت برای تأثیرگذاری بر مجلس نهم است گفت: با چه مجوزی این همه پول از بیت‌المال هزینه تأثیرگذاری بر مجلس آینده می‌شود.

این نماینده اصولگرای مجلس هشتم، دولت را مجری انتخابات دانست و گفت: حرکت‌های انتخاباتی دولت نشان می‌دهد که قوه مجریه از این جایگاه قانونی در حال فاصله گرفتن است.

عضو کمیسیون آموزش مجلس هشتم ادامه داد: متأسفانه دولت در حال حمایت از کاندیداهای خاصی است و فراتر از انتظاراتی که از مجری انتخابات می‌رود تصمیم می‌گیرد.

حیدری دستنائی با بیان اینکه رفتار خارج از وظیفه دولت بدعتی جدید را ایجاد می‌کند با طرح این سئوال که جایگاه مشاوران جوان چه بود که امروز دولت از آن استفاده انتخاباتی می‌کند؟" گفت: قرار بود مشاوران جوان مشکلاتی را از کشور رفع کنند و نه مشکلاتی را ایجاد کنند. قرار بود این گروه عدالت را دنبال کند، به قانون تمکین کند، اعتماد مردم را جلب و سرعت خدمت رسانی را افزایش دهد و با کمترین هزینه در کنار دولت باشند.

نماینده مردم اردل در مجلس، مشاوران جوان ریاست جمهوری را گروهی در جهت خلاف قانون، دست اندازی به بیت المال و کاهش اعتماد مردم دانست و به همشهری‌آنلاین گفت: بدعت آشکار دولت در تجمع چند هزار نفری مشاوران ریاست جمهوری حرکت صد در صد انتخاباتی بود.

در همین زمینه:

مهره چینی برای انتخاب رئیس جمهور بعدی از دل انتخابات مجلس

فرهنگ مهندسی مفروضات

سید فتح الله صدری زاده — Sun, 19 Feb 2012 19:34:21 GMT

ما که ننجون عوامی بیش نیستیم تا همین یک ساعت پیش تصور می کردیم مهمترین کار دولت
حفظ آرامش و گسترش امنیت و مهار تورم و ایجاد اشتغال و بالا بردن سطح رفاه اجتماعی
و توفیق در مناسبات بین المللی است اما نماینده کمیسیون حوزوی شورای عالی انقلاب
فرهنگی با برشمردن مهمترین کارهای دولت ما را از این "جهل مرکب" خلاص کرد.

برادر عبدالله نظر زاده گفته : مهم ترین کار دولت فکر برای رسیدن به مهندسی
فرهنگی ترسیم وضعیت موجود نظام باورها، اعتقادات و مدعیات و مفروضات اساسی و همچنین
ترسیم وضعیت نظام ارزش ها و نگرش ها و نظام نهادها و رفتارهاست.
سرتان گیج رفت؟
کم آوردید؟ فک تان روی میز کش آمد؟ دچار تنگی نفس شدید؟ حتما انتظار نداشتید در
ستونی که نویسنده اش یک عوام الناس است ، نظریه یک دانشمند غیر هسته ای را منعکس
کنیم؟ کف کردید؟!
عندالمطالبه از آقای رییس جمهور تقاضا می کنیم به وزیر کار و
رفاه و از این حرفها ، ماموریت بدهد که به جای حل معضل پیش پاافتاده بیکاری "وضعیت
موجود نظام باورها" را برای "رسیدن به مهندسی فرهنگی" ترسیم کند و بعد با کمک رییس
کل بانک مرکزی فساد بانکی را ... (ببخشید مفروضات اساسی را ) با "اعتقادات و
مدعیات" گره بزند تا "نظام نهادها و رفتارها" به یک سرانجامی برسد.
لبخند می زنید؟ خجالت نمی کشید؟ "وضعیت موجود نظام باورها" خنده دارد؟ کسی به "مفروضات اساسی" شما بخندد خوشتان می آید؟ راستش را بگویید.از کدام نظام سلطه خط می گیرید که "مهم‌ترین کار دولت" را زیر سوال ببرید؟ نکند دستتان با دست آمریکای جهانخوار در یک کاسه است؟ نکند از بی بی سی دلار و یورو می‌گیرید که "مهندسی فرهنگی" ما را تضعیف کنید؟ نکند با سران فتنه و جریان انحرافی ارتباط دارید که چوب لای چرخ "ترسیم وضعیت نظام ارزش‌ها" می گذارید؟

فعلا این فرمایشات برادر نظرزاده را داده ایم با آب طلا بنویسند و روی دیوار روبروی
ما نصب کنند تا هر وقت بیکار شدیم با کمک "مفروضات اساسی" و "مدعیات" هم در اندیشه
مهمترین کار دولت باشیم و هم برای زبان مادرمرده فارسی فکری بکنیم.
جانم؟ سوال
دارید؟ می فرمایید حالا این "مهندسی فرهنگی" مگر چقدر مهم است که دولت باید کار و
بارش را ول کند و فقط به این کار بچسبد؟ من از کجا بدانم؟ من که از همان اول رسما
اعلام کردم ننجون عوامی بیش نیستم و خیلی که زور بزنم می توانم فقط گلیم "مفروضات
اساسی" خودم را از آب بیرون بکشم.اصلا چرا نمی‌روید از خود برادر عبدالله نظرزاده
بپرسید که هم عبدالله است و هم نظرزاده و هم ننجون نیست و هم عوام نیست و هم
"مدعیات"ش از مال ما بیشتر است و هم بلد است " وضعیت نظام ارزش ها و نگرش ها و نظام
نهادها و رفتارها " را در عرض سه سوت ، ترسیم کند؟!
تا شما از ایشان بپرسید ما
هم عجالتا می رویم سر کوچه تا غلغله نشده، یارانه نقدی مان را بگیریم و دستی به سر
و گوش "مفروضات اساسی" خودمان بکشیم.

سیاست روز

اتمام ساخت بلندترین برج اروپا :

سید فتح الله صدری زاده — Sun, 19 Feb 2012 19:13:42 GMT

بلندترین برج اتحادیه اروپا که ساختمانی به ارتفاع 310 متر در لندن است، پس از 12
سال که از آغاز این پروژه می گذرد به ماههای پایانی خود نزدیک می شود.

آفتاب: این آسمانخراش که "برج شارد
لندن" نام دارد توسط یک طراح 74 ساله ایتالیایی به نما "رنزو پیانو" ساخته می شود.

این طراح در این خصوص گفت: "فکر می کنم که در ایده پرواز برفراز زمین و بر
فراز شهر به ویژه اگر روی آسمانخراش باشی چیزی جادویی وجود دارد. به طوریکه در
مقابل صورت تو همه چیز درحال پرواز به نظر می رسد."

وی افزود: "این برج،
حتی از نظر مصرف انرژی نیز نسل جدیدی از آسمانخراشها را نشان می دهد. درحقیقت، مصرف
انرژی این ساختمان بسیار پایین است."

12 سال از زمانی که این معمار ایتالیایی اولین طرحهای مفهومی برج شارد را ارائه
کرد می گذرد.

این سازه عظیم شیشه ای ماه به ماه پیشرفت کرده است و اکنون به
سمت طبقه 95 که آخرین طبقه آن است پیش می رود.

ساخت این برج به دلیل اینکه
روی کلیسای جامع معروف "سنت پل" سایه می اندازد و همچنین می تواند به جای این کلیسا
به محلی برای جذب گردشگران تبدیل شود با انتقادات بسیاری مواجه بود.

"رنزو
پیانو" اظهار داشت: "سنت پل نماد لندن است و نماد لندن باقی خواهد ماند.همیشه قبول
چیزهای نو سخت است. حتی سنت پل نیز در زمان خود بسیار مدرن بود."

براساس
گزارش خبرگزاری فرانسه، برج "شارد" پروژه است که 450 میلیون پوند هزینه داشته است.
در داخل بلندترین آسمانخراش اروپا رستورانها، ادارات و آپارتمانهای لوکسی ساخته
خواهند شد و بین طبقات 68 تا 72 رصدکده ای با چشم انداز 360 درجه از لندن قرار می
گیرد.

پیش بینی می شود که این برج در می 2012 به اتمام برسد. آسمانخراش
شارد لندن، بلندترین ساختمان اتحادیه اروپا و چهل و ششمین ساختمان بلند دنیا است.

حضور برجهای مرتفع در خاورمیانه، آمریکا و شرق و جنوب شرقی آسیا امروز به
یک پدیده عادی تبدیل شده است به طوریکه ارتفاع برج خلیفه دبی 850 متر، برج 101
تایپه 508 متر، "برج های سیرز" در شیکاگو 442 متر ارتفاع و "برج های پتروناس" در
کوالالامپور 452 متر ارتفاع دارند اما در اروپا به دلیل وجود ساختمانهای قدیمی و
آثار تاریخی که از جاذبه های توریستی و یک منبع مهم درآمدزایی به شمار می روند ساخت
برجهای مرتفع پدیده ای کاملاً غیرعادی است. . . <<<<<<

اعتراف بزرگ سلطان رشوه علیه مدیران اجرایی

سید فتح الله صدری زاده — Sat, 18 Feb 2012 20:37:33 GMT

رد پای سه وزارت در پرونده اختلاس بزرگ

پرداخت 90 میلیون ریال به یکی از مسئولان وزارت صنعت، معدن و تجارت، پرداخت 266هزار دلار و 350 میلیون ریال به یکی از مسئولان وزارت راه، پرداخت چند فقره رشوه به مبالغ 113 هزار یورو و 202 هزار یورو و 800میلیون ریال به افراد مختلف از جمله یکی از مسئولان وزارت راه و وزارت اقتصاد، پرداخت 168 هزار یورو به مدیر کل راه‌و‌ترابری یکی از شهرستان‌ها از جمله رشوه‌های پرداختی متهم ردیف اول به مسئولین اجرایی بود

اولین جلسه دادگاه بزرگ‌ترین فساد بانکی ایران موسوم به اختلاس 3 هزار میلیاردی روز گذشته به قضاوت ناصر سراج برگزار شد.

در این دادگاه 32 متهم پرونده اختلاس بزرگ بانکی بیش از سه ساعت در برابر قاضی، وکلا و خبرنگاران حاضر شدند تا در برابر اتهامات از خود دفاع کنند.

نکته جالب توجه این پرونده که در کیفرخواست کلی متهمین و نیز اتهامات متهم ردیف اول به چشم می‌خورد نقش صاحبان نفوذ در این تخلف بانکی است. در جای جای کیفرخواست متهم ردیف اول که این اختلاس بزرگ به نام او ثبت شده، از رشوه‌های کلان به مسئولین اجرایی یاد شده است. متهم ردیف اول به پرداخت حدود سی و دو فقره رشوه چه در بخش بانکی و چه خارج از حوزه بانکی اعتراف کرده که بخش اعظم اتهامات او محسوب شده و طبق گفته‌های نماینده دادستانی او ملقب به سلطان رشوه است. این در حالی است که پیش از این دولت بارها اعلام کرده در این پرونده خود مدعی است تا متهم. اما اولین جلسه دادگاه اختلاس سه هزار میلیاردی پایانی بر این حرف و حدیث‌ها بود. چرا که همان طور که در بیانات مقام معظم رهبری نیز قید شده فسادی نیست که بدون پشتوانه در دولت شکل بگیرد.

در ابتدای جلسه که ساعت نه و نیم صبح روز گذشته در شعبه اول دادگاه انقلاب تهران برگزار شد، عباس جعفری دولت‌آبادی دادستان عمومی و انقلاب تهران بخشی از روند شکل‌گیری گروه توسعه سرمایه‌گذاری آریا را عنوان کرد و سپس قرائت کیفرخواست 220 صفحه‌ای پرونده 12 هزار صفحه‌ای را به فراهانی نماینده خود سپرد.

رد پای صاحبان نفوذ در پرونده اختلاس

در ادامه دادگاه، فراهانی نماینده دادستان تهران ضمن قرائت گردشکار پرونده، اتهامات متهم ردیف اول یعنی مه آفرین امیرخسروی را بیان کرد.

وی که از متهم ردیف اول یعنی «مدیرعامل شرکت توسعه سرمایه‌گذاری امیرمنصور آریا» و «رئیس هیات مدیره شرکت گروه ملی صنعتی فولاد ایران» به عنوان آقای «م. الف» یاد می‌کرد به ارتباط‌های این فرد با برخی مدیران بانکی و اشخاص صاحب نفوذ اشاره کرد و گفت که او طی سال‌های گذشته مبادرت به تأسیس و یا خرید شرکت‌های متعدد به‌رغم زیان‌ده بودن آن‌ها کرده و با استفاده از مقررات جاری وقت که به تناسب شرایط حاکم بر اقتصاد کشور وضع گردیده‌اند، پس از برقراری ارتباط با بعضی از مدیران بانکی و اشخاص صاحب نفوذ، از سیاست‌های انبساطی بانک‌ها در پرداخت تسهیلات به بهانه‌ کارآفرینی و اشتغال، سوءاستفاده کرده و منابع هنگفتی را از شبکه بانکی کشور جذب می‌نماید.

فراهانی اضافه کرد: در ادامه، آقای م. الف برای وسعت بخشیدن به دامنه اخذ تسهیلات و فرار از مقررات سیستم بانکی، با تبانی و همکاری دو متهم دیگر پرونده ظرف کمتر از یک سال تعداد ده‌ها فقره گشایش اعتبار اسنادی ایجاد و تنزیل می‌‌کند در حالی که در هیچ کدام از گشایش‌های تنزیل شده، کالایی بین دو شرکت مبادله نمی‌گردد و صرفاً به همان اسناد صوری اکتفا شده است. البته فراهانی در ادامه تاکید داشت که کمیسیون اصل نود در زمینه سوء‌عملکرد گروه سرمایه‌گذاری امیرمنصور آریا به بانک مرکزی و برخی از بانکهای دیگر هشدار داده بود. نماینده دادستان تهران در ادامه به شیوه‌های سوء استفاده متهم ردیف اول این پرونده از اشخاص پرداخت و در خصوص متهمان دیگر این پرونده نیز گفت: دسته‌ اول از متهمان به عنوان شرکای اصلی متهم ردیف اول نیز محسوب می‌گردند که در تمام مراحل و عملیات مادی این فرآیند، از جعل اسناد و استفاده از اسناد مجعول، مبادله‌ اسناد گشایش اعتبار اسنادی، ایجاد شرکت‌هایی در ظاهر غیر وابسته به گروه امیرمنصور آریا، انتقال و تبدیل عواید و وجوه ناشی از گشایش‌ها از طریق شرکت‌ها و افراد واسطه یا خرید املاک، شرکت داشته‌اند.

وی ادامه داد: دسته دوم از متهمان کسانی هستند که به عنوان شریک آقای م. الف در این فرآیند اقدام کرده‌اند، دسته سوم از این متهمان، اشخاصی هستند که ارتباط آقای م. الف با مدیران بانک‌ها را جهت تبانی، برقرار کرده‌اند، دسته‌ چهارم از این متهمان، اعضای هیات مدیره شرکت‌هایی هستند که متقاضی تنزیل گشایش‌های اعتبار اسنادی صوری گردیده‌اند که بعضی از آنها به طمع کارمزد وجوه، به این عمل مبادرت کرده‌اند.

بعضی نیز به انگیزه اخذ دستمزد و حقوق گزاف در ارتکاب بزه شرکت کرده‌اند، دسته‌ پنجم، برخی کارکنان گروه سرمایه‌گذاری امیرمنصور آریا هستند که عالمانه و با توجه به رابطه‌ استخدامی ایشان و دریافت حقوق گزاف، هر یک قسمتی از بزه را عهده‌دار بوده‌اند و دسته‌ ششم اعضای کمیته‌ اعتبارات و هیات مدیره، بازرسی و اداره مناطق آزاد برخی بانکها می‌باشند که بعضاً در انجام وظایفشان، در حفظ وجوه دولتی، تفریط و اهمال کرده‌اند و یا بعضاً عالمانه و عامدانه در تکمیل این فرآیند اقدام کرده‌اند.

این در حالی است که اتهام متهم ردیف اول یعنی آقای «م. الف» به خاطر ارتکاب مجموعه‌ای از اعمال غیرقانونی افساد فی الارض است. او متهم است که از طریق شرکت در اخلال در نظام اقتصادی کشور و تبانی و فساد در شبکه بانکی کشور و توسل به روش‌های متقلبانه و مجرمانه و اخذ میلیاردها تومان وجوه غیرقانونی، با علم به موثر بودن موضوع در مقابله و اضرار به نظام و مشارکت در کلاهبرداری کلان و تحصیل مال از طریق نامشروع جمعاً به مبلغ 000/000/ 400/ 554/ 28 ریال با تشکیل و رهبری یک شبکه سازمان‌یافته برای ارتکاب جرایمی نظیر ارتشاء، اختلاس، کلاهبرداری، جعل و استفاده از اسناد مجعول و صوری، شرکت در پولشویی از طریق مصرف عواید حاصل از جرم پرداخت بیش از سی فقره رشوه، استفاده از اسناد مجعول متعدد مرتبط با گشایشهای اعتبار اسنادی تنزیل شده و معاونت در جعل اسناد و تسهیل وقوع بزه اعلام کرد.

اعترافات متهم ردیف اول علیه مدیرعامل فراری

متهم ردیف اول که به نظر می‌رسید در برابر اتهام سنگینی که قاضی پرونده قرائت کرد دفاعی نداشت ضمن تایید عملکرد خلاف قانون خود گفت:اتهامات را به طور کلی قبول ندارم. وی همچنین از ملت ایران، خانوده شهدا و رهبر معظم انقلاب پوزش خواست.

متهم ردیف اول پرونده فساد مالی گفت: در مواجهه حضوری هم آنها «ک» گفت: در اواخر سال 89 موضوع را فهمیده و به اطلاع من رسانده در حالی که حدود 2هزار میلیارد تومان گشایش انجام شده است.

وی در ادامه دفاعیات خود با بیان اینکه به پرداخت 30مورد رشوه اعتراف کردم در حالی که موارد پرداختی به آقای «ک» در زمینه امور خیریه بوده است، گفت: همه این مبالغ را در قالب چک پرداخت کردم که حجم آن حدود 2 میلیارد و 450 میلیون تومان بود.

وی درباره پرداخت رشوه به یکی دیگر از متهمان پرونده به نام «خ - الف» گفت: به این فرد هم حدود 900 میلیون تومان پرداخت کرده‌ام که برای حفظ سهمیه شمش در فولاد بود. وی درباره پرداخت رشوه به مدیرعامل فراری بانک ملی، گفت: خاوری شماره حسابی در کانادا اعلام کرده بود و قرار بود 2 میلیون دلار به حساب او واریز شود اما در پیگیری‌های بعدی متوجه شدم مبلغ 3 میلیون و 109 هزار و 450 دلار به حساب او واریز شده است که قرار بود در ازای پرداخت این مبلغ سقف اعتباری ما را از طریق بانک مرکزی بالا ببرد. پولی که داده شد به این دلیل بود نه برای تنزیل.

متهم ردیف اول درباره ارتباطات میان او و وزارت راه و ترابری گفت: برای اینکه پروژه‌ای را در اختیار بگیریم و 8 هزار نیرو را که نیازمند کار بودند، این پول را پرداخت کردم. قصد خیانت به کشور را نداشتم وگرنه می‌توانستم به راحتی پول‌ها را از کشور خارج کنم.

وی درباره اینکه بخشی از پول‌ها را از کشور خارج کرده‌ام، گفت: به دلیل اینکه تحریم بودیم باید پول را نقداً پرداخت می‌کردیم زیرا بدون پرداخت نقدی پول اجازه گشایش اعتبار به ما نمی‌دادند. وی در زمینه راه‌آهن خط شیراز - بندرعباس گفت: در این پروژه مشاوری به ما معرفی شد که بالاتر از نرخ با آن قرارداد بستیم تا آقایان بتوانند پولشان را بگیرند و کار را به ما بدهند.

در این زمینه سه تفاهم‌نامه اجرا کردیم و یکی از مشاوران از ما 400 میلیون تومان پول گرفت تا آن را به یکی از مسئولان وقت وزارت راه بدهد اما باز هم اتفاقی نیفتاد تا اینکه کار به صورت فاینانس انجام شد.

وی با بیان اینکه در 16 مورد بقیه پرداخت رشوه بسیاری از آنها عیدی بوده است، گفت: مواردی هم مربوط به خاوری و مسئولان وزارت راه است، مبالغ را به جزئیات یاد ندارم و به طور کلی در حیطه اطلاعاتی آقای «گ» است.

تهران امروز

رشوه‌های‌کلان به مسئولین اجرایی

اما اتهامات متهم ردیف اول که برخی منابع خبری حتی نام او را بردند بسیار سنگین است. نکته جالب توجه بین اتهامات متهم اصلی، لیست رشوه‌های کلان به مدیران اجرایی همچون مسئولان وزارت صنعت، معدن و تجارت، وزارت راه، وزارت اقتصاد و برخی مدیران بانکی است. بر اساس آنچه قاضی سراج به او تفهیم کرد وی متهم به افساد فی‌الارض از طریق تشکیل شبکه سازمان یافته برای ارتکاب جرایمی مانند ارتشاء، اختلاس، کلاهبرداری، جعل و استفاده از اسناد مجعول به حجم 28 تریلیون و 544 میلیارد و 400 میلیون ریال است.

این در حالی است که بخش اعظم اتهام متهم ردیف اول رشوه است که به دادن حدود 14 فقره رشوه به محمود خاوری یعنی مدیرعامل بانک ملی ایران اعتراف کرده است. سراج درباره اتهامات متهم در زمینه پرداخت رشوه گفت: متهم تاکنون به 30 فقره رشوه اعتراف کرده که حدود 14 فقره آن مربوط به مدیرعامل فراری بانک ملی و افراد دیگر است که پرونده در این زمینه مفتوح است.

سراج گفت: پرداخت 24 میلیارد و 500 میلیون ریال به رئیس شعبه گروه ملی بانک صادرات اهواز، پرداخت یک میلیارد و 70 میلیون ریال به این فرد برای پرداخت به کارکنان شعبه مرکزی کیش، پرداخت 90 میلیون ریال به متهم ردیف 9 که یکی از مسئولان وزارت صنعت، معدن و تجارت است، پرداخت 550 میلیون ریال به رئیس شعبه بانک پارسیان شعبه پامنار و بانک تات شعبه بازار مبل، پرداخت 266 هزار دلار و 350 میلیون ریال به یکی از مسئولان وزارت راه، پرداخت چند فقره رشوه به مبالغ 113 هزار یورو و 202 هزار یورو و 800 میلیون ریال به افراد مختلف از جمله یکی از مسئولان وزارت راه و وزارت اقتصاد، پرداخت 168 هزار یورو به مدیر کل راه و ترابری یکی از شهرستان‌ها از جمله موارد مطروحه در زمینه پرداخت رشوه از سوی متهم است.

متهم ردیف اول در واکنش به بخشی از اتهامات تصریح کرد که در جریان برخی اقدامات نبود،‌اما نماینده دادستان در پاسخ به او گفت: متهم در اظهارات خود گفت شبکه‌ای را ایجاد نکردم ولی اگر دقت کنید در دفاعیاتش مدعی شده است که در برخی موارد مسائل را به خاطر نمی‌آورد و باید از دیگران پرسید، با توجه به حجم فعالیت‌ها و رشوه‌های پرداختی طبیعی است که ایشان فراموش کنند برخی مبالغ را به چه کسانی داده‌اند.

فراهانی افزود: این موضوع نشان می‌دهد که کار شبکه‌ای صورت گرفته است و ایشان برای اقدامات خود حلقه‌های متعددی از جمله برای ارتباط با مدیران بانک ملی، بانک صادرات و بانک سامان تشکیل داده بود.

وی افزود: بسیاری از کارکنان اعتراف کرده‌اند که به خاطر شدت اعمال فشار و کنترل متهم آنها حتی آب هم نمی‌خوردند. بین زیرمجموعه مدیریتی وی اتفاق نظر وجود دارد که مدیریت همه کارها با خسروی بوده است.

نماینده دادستان با طرح این سوال که آیا تشکیل شرکت‌های صوری برای خدمت به کشور بوده است، گفت: بر اساس اعترافات سایر متهمان تمام این اقدامات برای انجام جرایم بوده است.

فراهانی با بیان اینکه متهم ردیف اول این پرونده را می‌توان سلطان رشوه نامید، گفت: پاشنه آشیل همه کارهای او برای رفع موانع پرداخت رشوه بوده است. خیلی‌ها حرص و طمع داشتند که با او ارتباط برقرار کنند تا مبلغی را از او بگیرند زیرا مشهور شده بود هر کس با او دست بدهد پولی دریافت می‌کند.

نماینده دادستان درباره اظهارات متهم مبنی بر اینکه برخی از مبالغ پرداختی را تحت عنوان امور خیریه داده است، گفت: اینها موسسات خیریه‌ای را بعضا با اسامی ائمه تشکیل داده بودند تا اسم رشوه دادن را پرداخت برای امور خیریه جا بزنند. نماینده دادستان خطاب به متهم و با بیان اینکه سعی کنید با صداقت صحبت کنید، گفت: مهرگان امیرخسروی برادر متهم و خاوری به کانادا فرار کردند. آقایان «ح -س»، «ع- ش»، «ب-ب» در حال حاضر فراری هستند. فراهانی گفت: همین که متهم قبول دارد شرکت‌های صوری را تشکیل داده است در زمینه اخلال در نظام اقتصادی کفایت می‌کند. وی خاطرنشان کرد: متهم می‌گوید از مجوز نداشتن اسناد بی‌خبر بوده است اما سوالی که مطرح است این است که چگونه برای یک LC که چند ماه وقت لازم است ایشان در تهران بودند و در اهواز به طور روزانه برایش گشایش اعتبار می‌شد.

سرخوردگی غرب از تاثیرگذاری تحریم‌ها

دکتر حسن بهشتی پور

تحلیلگر مسائل سیاسی و استاد دانشگاه

نامه ارسالی دبیر شورای عالی امنیت ملی را می‌توان از 3منظر تحلیل کرد: یک، آنکه، جلیلی در پاسخ کتبی خود مواضع جدید را مطرح نکرده است. اگرچه گفته شده که ایران طرح‌های ابتکاری جدیدی را در نشست آتی با 1 + 5 مطرح خواهد کرد اما این مسئله ارتباطی با موضع گیری جدید ایران در قبال تعاملات جدید هسته‌ای با غرب ندارد. محور دوم،‌ موضوع مذاکرات است. در حالی که ایران می‌خواهد موضوعات مختلفی از جمله، تروریسم،‌ امنیت منطقه و صلح بین‌المللی را به موضوعات مورد گفت‌وگوی خود با غرب وارد کند اما طرف 1 + 5 می‌خواهد تنها بحث هسته ا ی، محور اصلی مذاکرات با ایران باشد. این در حالی است که ایران می‌گوید روند تعاملات با غرب باید گام به گام باشد. با توجه به اینکه ایران تاکنون چندین گام مثبت به سوی غرب برداشته است اما در مقابل، تعهد و حرکت مثبتی از سمت کشورهای غربی ندیده است و همین مسئله روند اعتماد‌سازی طرفین را دچار خدشه کرده است. سوم،‌ دلیل آنکه کشورهای غربی و کاترین اشتون از نامه سعید جلیلی استقبال کرده‌اند آن است که تحریم‌ها باعث ضعف ایران نشده است از سوی دیگر ایران در آخرین پیشرفتهای هسته‌ای خود اعلام کرده که به تکنولوژی تولید سوخت هسته‌ای دست پیدا کرده است و موفق شده نخستین میله سوخت غنی شده 20 درصد را توسط متخصصان ایرانی و با فن‌آوری بومی نصب و بارگذاری کند. در حالی که غرب فکرش را هم نمی‌کرد که ایران به این پیشرفتها دست یابد بنابراین آنها دیدند که استراتژی فشار و مذاکره که از مدتها پیش به کار گرفته‌اند راه ایران را در پیشبرد برنامه‌های هسته‌ای ایران سد نکرده است.

اما درباره واکنش‌های غرب به پاسخ کتبی ایران باید گفت که میان گفته‌های کاخ سفید و دستگاه وزارت خارجه آمریکا اختلاف چندانی وجود ندارد و اگر تناقضاتی مشاهده می‌شود، تفاوت‌های تاکتیکی و تبلیغاتی و همچنین برداشت‌های مختلفی است که از این اظهارنظرها می‌شود. خط مشی کاخ سفید و وزارت خارجه همچنان مبتنی بر استراتژی فشار و مذاکره است و از آنجا که ایران تاکنون دربرابر فشارها مقاومت کرده است لذا رویکرد فشار علیه ایران نتیجه‌ای برای آنان در بر نداشته است.

دراین بین، ادبیات تهدیدآمیز اسرائیل علیه ایران و متهم کردن ایران به انجام فعالیتهای هسته‌ای با رویکرد نظامی، جنگ روانی‌ای است که برای ترساندن مسئولین ایرانی به طور پی در پی بیان می‌شود البته این مسئله به معنای آن نیست که اقدام به حمله نظامی برای آنان عملی نیست اما با توجه به اینکه جنگ نظامی، ‌هزینه گزافی را هم بر خود آنها تحمیل می‌کند بنابراین تنها می‌توان گفت که جنجال‌سازی روانی مهم‌ترین دلیل اظهارات خصومت جویانه آنهاست چنانکه خود نتانیاهو نیز چندی پیش با ادبیاتی غیر رسمی به مقامات این رژیم اعلام کرد که از پرگویی در قبال ایران بپرهیزند.

خبر

ناوگروه نیروی دریایی ارتش از کانال سوئز عبور کرد

فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، از عبور هجدهمین ناوگروه این نیرو از کانال سوئز خبر داد.

به گزارش ایسنا، امیر دریادار حبیب‌الله سیاری دیروز در جمع فرماندهان و کارکنان نیروی دریایی ارتش اعلام کرد: نیروی دریایی راهبردی ارتش برای دومین بار پس از پیروزی انقلاب اسلامی، از کانال سوئز عبور کرد.

وی ادامه داد: در راستای تحقق فرمایشات فرماندهی معظم کل قوا درباره الهام‌بخش و امید‌آفرین بودن حضور مقتدرانه یگان‌های نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در آبهای آزاد، دریادلان ولایتمدار این نیروی راهبردی در قالب ناوگروه هجدهم برای دومین بار از کانال سوئز عبور کردند.

سیاری با تاکید بر تاثیرات حضور ناوگروه نیروی دریایی ارتش در دریای مدیترانه در سال گذشته، گفت: همچنان که نیروی دریایی ارتش سال گذشته با حضور در دریای مدیترانه، تمام منطقه را تحت تأثیر قرار داد، ناوگروه هجدهم این نیرو هم به بهترین نحو و با اعلام پیام صلح و دوستی به کشورهای منطقه، اقتدار مملکت و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران را به نمایش می‌گذارد.

درگذشت ناگهانی مریم بهروزی

مریم بهروزی، دبیر کل جامعه زینب(س)، بعد از ظهر دیروز به دلیل بیماری در گذشت. به گزارش بازتاب، خانم بهروزی، از مشهورترین و باسابقه‌ترین سیاسیون زن اصولگرا بود که برای انتخابات مجلس آینده نیز کاندیدا شده اما انصراف داده بود. بهروزی از اصولگرایان منتقد دولت به شمار می‌رفت و بارها از برخی اقدامات دولت احمدی‌نژاد انتقاد کرده بود. وی در هفتمین (واپسین) مجمع عمومی «جامعه زینب»، تشکل قدیمی زنان اصولگرا با اکثریت آرا برای چندمین بار به سمت دبیر کلی جامعه زینب (س) برگزیده شده بود. مریم بهروزی پس از تثبیت حکومت جمهوری اسلامی عمده فعالیت‌های خود را با پیوستن به حزب جمهوری اسلامی از روزهای نخست تاسیسش به همراه خواهرانی از هسته‌های مقاومت قبل از انقلاب، زیر نظر آیت‌الله بهشتی پی گرفت.

وعده‌هایی که بعداً حاشا می‌شود!

سید فتح الله صدری زاده — Sat, 18 Feb 2012 20:33:09 GMT

ابتکار: محمدعلی وکیلی

در فرهنگ سیاسی ما، وعده دادن در صحنه انتخابات و سپس
حاشا کردن یا به فراموشی سپردن آن پس از عبور از انتخابات، به یکی از سنت‌های رایج
تبدیل شده‌است.
کم نبودند مردان عرصه سیاست که در زمان
انتخابات، سینه‌ها چاک و گلوها پاره کردند تا کف بر دهان! خود را ناجی کشور، ملت،
استان و شهر نشان دهند. آنها با رندی، خود را نامزد نجات همشهریان خویش از فقر،
بیکاری و عقب‌ماندگی نشان دادند ولی پس از نشستن بر صندلی‌های نرم پارلمان و...
تمامی آن وعده‌ها را فراموش کردند تا در کنج عافیت‌طلبی به چانه‌زنی‌های حزبی،
مشغول گردند. آنها به جای وکیل ملت بودن، وکیل‌الدوله و در مواردی نیز، وکیل صاحبان
زر و زور و تزویر شدند.
رسم ناپسند وعده دادن‌های پرشمار باعث
شده‌است که گاهی نماینده‌ای پس از چندین دوره متوالی نمایندگی در مجلس، هرگاه که پا
به عرصه رقابت می‌گذارد آنچنان دولت، مجلس و دیگر قوا را به باد استیضاح و انتقاد
گیرد که گویی، از کره‌ای دیگر به این ساحت حلول کرده‌است و هیچ نقشی در وضعیت کنونی
نداشته و ندارد. بسیاری که در دوره نمایندگی به جز مجیزگویی و مدیحه‌‌سرایی برای
دولتمردان، هیچ برگ درخشانی در کارنامه نمایندگی خود ندارند، به محض ورود به عرصه
انتخابات چنان داد سخن می‌رانند و «وافریادا» سر می‌دهند که در تصویر ناآشنایان، به
مثابه سخنگویی برای اپوزسیون وضع موجود به نظر می‌رسند! اینان برای اثبات خود، سوار
بر نوار فراموش‌کاری‌های مردم، گذشته را به انکار می‌گیرند و تمام تقصیرات را بر
دوش رقبا و دیگران سوار می‌کنند.

اینان که تا دیروز، کرسی نرم نمایندگی را به کنج عافیت‌طلبی و بی‌خیالی نسبت به
رسالت وکالت و نمایندگی ملت تبدیل کرده بودند و دریغ از ارائه یک نطق در دفاع از
حقوق موکلان؛ حال چنان ناجی‌گرایانه در میدان رقابت ظاهر شده‌اند که گویا در دفاع
از پابرهنگان، مصونیت نمایندگی را از دست داده‌اند و آبرو و حیثیت خود را خرج
کرده‌اند. این گروه، هیچ‌گاه نخواستند در بزنگاه‌ها، نقش نظارتی خود را ایفا
نمایند؛ در مواردی هم که با طرح سوال یا استیضاح از جانب دیگر نمایندگان روبه‌رو
می‌شدند؛ به نام «مصلحت» سعی در بایکوت سوال‌کنندگان داشتند.
بارها شاهد بودیم که معدود نمایندگان مستقل و شجاع به دلیل
عملکردشان به رسالت نمایندگی، توسط این عده با انواع تهمت‌ها بمباران می‌شدند.
اکنون همان‌ها به سینه‌چاکان امروز در نقد دولت، تبدیل شده‌اند. جالب است بعضی وزرا
که اکنون عزم نمایندگی مردم را دارند، چنان حوزه مسئولیتی خود را به باد انتقاد
می‌گیرند که ضرب‌المثل معروف را تداعی می‌کنند؛«مارادونا را ول کنید و غضنفر را
بچسبید!»
شاید دلیل عمده این‌همه وعده بدون پشتوانه، اعتقاد و
باور نامزدها به فراموش‌کاری مردم می‌باشد. ضعف حافظه تاریخی و فراموش‌کاری ملت
ایران، موضوعی است که بسیاری با آن هم‌عقیده‌اند اما این نوع فراموشی، چنان نیست که
عملکرد بعضی نادیده انگاشته شود.
اگر بنا باشد وعده‌های
انتخاباتی صادق بیفتند؛ در ظرف چهارسال نمایندگی، دیگر نباید یک نفر بیکار، یک نفر
زندانی، یک مورد طلاق، یک نفر معتاد و یک نفر ورشکسته پیدا شود؛ آن‌وقت، تمامی
هواداران هر نامزد که دارای حداقل مدرک تحصیلی «لیسانس» باشد به محض پیروزی وی، به
سمت‌های مدیریتی استانی و شهرستانی نایل خواهند آمد!
این در
حالی است که تجربه نشان داده‌است؛ نماینده‌ای که با گزافه‌گویی و با تکیه بر
وعده‌های دروغین به مجلس راه یافته‌است خود، اولین حاشاکننده وعده‌ها خواهد بود؛ او
که اکنون چیزی نمانده‌است که پاشنه درب خانه‌های مردم را برای جذب رای از جا بکند،
به محض پیروزی درب خانه‌اش برای همیشه بر روی موکلان بسته خواهد ماند؛ تلفنش خاموش
و از دسترس خارج خواهد شد؛ خودش از نظرها پنهان خواهد ماند؛ اهالی حوزه استحفاظی
برای دیدنش، سال‌ها باید انتظار بکشند. اما در فصل انتخابات، ناگهان او ظاهر
می‌شود، در همه‌جا در دسترس می‌باشد؛ فاتحه مرحومان چهارسال پیش را امروز می‌خواند؛
تبریکات سه سال پیش را اکنون می‌فرستد. البته سنت «خراب کردن و وعده دادن‌های
بی‌پایان» خاص نامزدهای مجلس نیست؛ بعضی دولتمردان نیز در این ویژگی، گویی سبقت را
از همگان ربوده‌اند اما دریغ از فراموشکاری؛ حافظه جمعی کمتر به کاوش گذشته
می‌پردازد.
نماینده‌ای که با توسل به زر و زور و تزویر، پای در
مجلس می‌گذارد، «بهارستان» را به «فرصتستان» منافع شخصی و گروهی تبدیل خواهد کرد.

چنین نامزدی یک کاسبکار حرفه‌ای است؛ امروز «رای» کاسبی
می‌کند، فردا با رانتی که در اختیار می‌گیرد، «امتیاز» خرید و فروش خواهد کرد؛
امروز که این‌گونه فریاد برمی‌آورد، فردا با حق‌السکوت، منافع نامشروع درو
می‌کند.
چنین نماینده‌ای منافع عموم را به کیسه یک نفر می‌ریزد
تا از آن یک نفر، برای دوره های بعدی نمایندگی‌اش اسپانسر بسازد. اگر دستگاه ناظری
وجود داشت که بتواند منافع مالی هزینه‌های انتخاباتی بعضی را شناسایی کند، معلوم
خواهد شد که چه مقدار از هزینه‌های کنونی، ماحصل خوش‌خدمتی فلان نماینده به فلان
تاجر یا کاسب و بازاری و دلال بوده‌است؛ ریش‌هایی که ظرف چهار سال، گرو گذاشته شد
امروز به اسپانسر مالی بدل می‌شود.
در پایان باید گفت: «کاش
امکانی فراهم می‌شد تا آنچه که امروز، از طریق تریبون‌های انتخاباتی به مردم وعده‌
داده می‌شود، ظرف چهار سال آینده به منصه عمل و محک گذاشته شود تا رای‌آورندگان
مجلس نهم با گفته‌های امروزشان ارزیابی شوند.» اگر همه یاد می‌گرفتیم که هزینه
«حقیقت» را باید پرداخت و حقیقت را به نام «مصلحت رقابت» و دیگر مصلحت‌ها قربانی
نمی‌کردیم، آنگاه می‌دیدیم که مجلسیان، پژواک شجاعت و حقیقت‌طلبی ملت بزرگ ایران
خواهند بود.
به امید آن روز

آسمانخراش اتمسفر :

سید فتح الله صدری زاده — Sat, 18 Feb 2012 18:23:31 GMT

آسمانخراش اتمسفر در ادامه طرح جامع توسعه پایدار هندوستان و در شهر کلکته طراحی شده است.

اختصاصی معماری نیوز:
آسمانخراش اتمسفر در ادامه طرح جامع توسعه پایدار هندوستان و در شهر کلکته طراحی شده است. در این آسمانخراش هشتاد واحد مسکونی تعبیه شده است.

طراحی واحد ها در 4 تیپ مختلف و برای 4 گروه متفاوت از نظر توانایی اقتصادی انجام شده است، به گونه ای که افراد مختلف می توانند براساس توانایی خود در گروه های تعیین شده قرا گیرند و این طرح، راه حلی جدید برای رفع تبعیض از بهره مندی افراد از این گونه فضاها می باشد. این آسمانخراش از سه ساختمان و یک باغ سبز بر فراز آن تشکیل شده است.

این باغ در فضایی به طول 100 متر و شبیه به فرم یک ابر در پیگره آسمانخراش جای گرفته است. این محیط منحصر به فرد، فضایی مناسب برای تفریح می باشد. . . <<<<<<

ساکنان می توانند از امکاناتی چون، استخر شنا، زمین اسکواش، زمین گلف، زمین بسکتبال، سالن سونا و جکوزی، زمین چمن فوتبال و پارک گیاه شناسی بهره مند شوند. همچنین در این فضا، رستوران های روباز و کافی شاپ نیز تعبیه شده است. در طراحی این آسمانخراش از متریال و مصالح بومی و الگوهای محلی استفاده شده است.

در هر طبقه، علاوه بر واحد های مسکونی، یک فضای جمعی نیز در نظر گرفته شده است. این فضا در یک بخش وسیع قرار گرفته است. این آسمانخراش علاوه بر هویتی جدید برای شهر کلکته، به عنوان یک اثر هنری در آسمان و یک نماد برای شناخت این شهر در مقیاس جهانی در نظر گرفته شده است.

منبع: سایت خبری / تحلیلی معماری نیوز

هزینه وعده‌ها را نظام پرداخت می‌کند

سید فتح الله صدری زاده — Sat, 18 Feb 2012 09:16:55 GMT

همشهری : ایران > سیاست - در دولت‌های نهم و دهم شاهد طرح وعده‌های بسیار زیادی مانند وعده اعطای زمین 1000 متری برای ساخت ویلا، 3برابر شدن یارانه‌ها، افتتاح حساب یک‌میلیونی برای متولدین سال89 به بعد، کارت خرید کارمندان و کارگران، تعطیلی پنجشنبه‌ها، مبارزه با مفاسد اقتصادی، سهام عدالت، کاهش تورم و... بوده وهستیم که یک رکورد بی‌سابقه در روند تولید وعده محسوب می‌شود.

روند شکل‌گیری وعده‌ها در ایران و کشور‌های دیگر و اهدافی که می‌تواند در ارائه وعده‌ها مدنظر دولت باشد و نیز آسیب‌هایی که این روند برای کشور در پی دارد، موضوع گفت‌وگوی ما با دکتر محمد خوش‌چهره، استاد اقتصاد دانشگاه تهران و نماینده سابق مجلس شورای اسلامی را تشکیل می‌دهد.

وعده‌ها و شعارها چگونه شکل می‌گیرند؟

این مسئله را می‌شود از جنبه‌های مختلف بررسی کرد. در عالم سیاست و اداره مملکت، به‌خصوص در مدل‌های غربی، از مدت‌ها قبل شاهد الگوهایی بودیم که مخصوصا احزاب، در رقابت‌هایی که قرار می‌گیرند، بر مطالبات مردم سوار می‌شدند؛ یعنی هنر حزب این بود که بتواند مطالبات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جامعه و اولویت‌ها را شناسایی و بعد شعارهایش را بر اساس این مطالبات و انتظارات عمومی تنظیم کند. حتی در نظام سرمایه‌داری، ازجمله اتفاق‌های عجیب این بود که در دهه1920 که فضای سوسیالیستی و نفوذ کمونیست در اروپا قوی بود، احزاب غربی برای افزایش شانس موفقیت خودشان، به سمت شعار‌های سوسیال‌پسند رفتند و وعده‌های تأمین اجتماعی یا عدالت اجتماعی را که متعلق به کمونیست‌ها بود مطرح کردند و حتی شاهد بروز و شکل‌گیری احزابی تحت عنوان سوسیالیست بودیم؛ مانند احزاب «سوسیال دمکرات» یا «سوسیال مسیحی» که واژه سوسیال آن از نظام‌های کمونیستی گرفته شده بود و واژه‌های بعدی موید ارزش‌های غربی بود. حتی حزب نازی در آلمان هم مخفف « ناسیونال سوسیالیست» بود؛ یعنی هیتلر با شعار‌های سوسیالیستی و عدالت‌خواهی سر کار آمد. یا به‌عنوان مثال از دهه1980 به بعد ما شاهد این هستیم که بحث‌های محیط‌زیستی اهمیت بالایی پیدا می‌کند و در کنار مطالباتی چون رفاه و تأمین اجتماعی قرار گرفته و حزب‌هایی با تابلوی «سبز» شکل می‌گیرد؛ مانند حزب مرکل در آلمان یا حزب سارکوزی در فرانسه که احزابشان عمدتا رأی طرفداران محیط‌زیست را جذب کردند و موفق شدند دولت را در دست بگیرند.

این احزاب چقدر به شعار‌هایشان پایبند هستند؟

اتفاقا جالب این است که این احزاب وقتی به قدرت می‌رسند، عموما با شعارهایشان فاصله می‌گیرند و این انحراف معنادار است. به‌عنوان مثال در بحث ملاحظات محیط زیستی شاهد این هستیم که در آمریکا و اروپا که دولت‌ها با همین شعار‌ها بر سر کار آمدند، توجه چندانی به مسائل زیست‌محیطی نمی‌شود. بنابراین آنهایی که با سیاست به معنای غربی آن آشنا هستند، شاید این نوع استفاده از احساسات یا مطالبات و آرمان‌های مردم برایشان امری عادی باشد و هنر سیاستمدار تلقی شود.

این موضوع در فضای سیاسی ایران نیز صدق می‌کند؟

این نکته را باید در نظر داشت که در غرب مقوله‌ای که سیاست را به انحراف می‌کشاند و کثیف تلقی می‌کند و حتی پالیتیشین یا سیاستمدار را معادل یکی از واژه‌های بسیار موهم در غرب به مفهوم خودفروش و کسی که به هیچ اصولی پایبند نیست و به راحتی دروغ می‌گوید و رنگ عوض می‌کند، قرار داده، همین عدم پایبندی به وعده‌ها و شعار‌هاست. مهم‌ترین تز در میان سیاستمداران غربی این است که هدف وسیله را توجیه می‌کند. اصولا بیشتر انحرافات از مسیر تمدن بشر و انسانیت و عامل اصلی ظلم و جور و انحرافات طبقاتی، ناشی از همین نظریه ماکیاولیستی است. در ایران هم ما شاهد انحرافات احزابی که با تابلوی اسلامی آمده بودند، از جمله منافقین، بودیم که اصلی‌ترین علت آن نیز اعتقاد به همین نظریه بود؛به راحتی دروغ می‌گفتند، تهمت می‌زدند و ترور می‌کردند با این بهانه که هدف وسیله را توجیه می‌کند و به قدرت رسیدن برای استقرار اسلام راستین واجد ارزش است. در کشور ما احزاب به آن شکل وجود ندارند و دولتمردان در آن از نقش و اهمیت بالاتری برخوردارند و افراد سیاسی اگر مطالبات مردم را رصد کرده باشند، به راحتی می‌توانند بر گرده مطالبات مردم سوار شوند.

عمده مطالبات مردم در سال‌های گذشته چه بودند؟

مطالعات نشان می‌دهد در چند سال گذشته عدالت و عدالت‌خواهی، مبارزه با اشرافی‌گری، کاهش فقر، افزایش اشتغال و شعار‌هایی از این دست جزو مطالبات عامه مردم بود و فرا‌تر از آن چون نظام مبتنی بر اسلام است و مردم هم به‌رغم اینکه دولتمردان پس از جنگ خطا‌ها و اشکالاتی داشتند و نارضایتی‌هایی از عملکرد سیاسی، اقتصادی و اجتماعی وجود داشت، هرجا پای اسلام در میان بود مردم تمام قد در صحنه بودند. این مسئله خیلی مهم است، کسانی که شعار‌ها را طرح می‌کنند- حتی ارزش‌ها و آرمان‌های انقلابی که در دولت نهم اصلی‌ترین حربه موفقیت بود- چه مقدار به این آرمان‌ها و ارزش‌های انقلابی پایبندند و آیا اهداف کلانی که مطرح می‌کنند مبتنی بر یک درک و اعتقاد واقعی است؛ یعنی چقدر باور دارند به این شعار‌ها. اگر باور وجود داشته باشد آن وقت 2گزینه بلافاصله مطرح می‌شود. در بدترین حالت اینکه این شعار‌هایی که ناشی از انتظارات و مطالبات مردمی است مصادره شده باشند؛ یعنی طرح‌کننده شعار اعتقادی به این ارزش‌ها نداشته باشد و با شناسایی مطالبات مردم از آنها سوءاستفاده کند. در حالت دوم می‌تواند مبتنی بر باور باشد که خود این گزینه، این سؤال اساسی را پیش می‌آورد که این باور چقدر مبتنی بر یک درک صحیح از ارزش‌هایی چون عدالت و سایر ارزش‌های طرح شده و چه میزان مبتنی بر یک درک سطحی از ارزش‌هاست؟ پاسخ به این سؤالات می‌تواند اساس تحلیل رفتار دولت در خصوص وعده‌ها و شعار‌هایی باشد که طرح می‌کند. البته در مدل‌های جاری- خصوصا در آمریکای جنوبی- امروزه دولت‌ها عموما جنگ میان فقر و غنا را حاکم کرده و سعی می‌کنند تکیه بر گروه فقرا که درصد غالب هستند را اساس حرکت خودشان قرار دهند، آن هم با ملاحظات سیاسی با هدف کسب رأی و پیروزی در انتخابات. بنابراین بسیاری از شعارها در چنین فضایی مبتنی بر ملاحظات سیاسی و انتخاباتی است و هدف از طرح آنها جذب گروه هدفی است که می‌تواند به استمرار، بقا و دوام زمامداری بینجامد. بنابراین بسیاری از شعار‌های دولت را می‌توان بر این اساس دسته‌بندی کرد.

تمایز شعارهای واقعی و غیرواقعی چیست؟

بر عکس مواردی که قبلا مطرح کردم کسانی که مبتنی بر عقلانیت کار می‌کنند، اصلی‌ترین هدفشان ارتقای سطح رفاه و بهبود سطح عمومی زندگی است که این، در متن قانون اساسی و دیدگاه‌های حضرت امام(ره) که بر رفع استضعاف و محرومیت و تأمین نیازهای اساسی و ارتقای نیازهای مادی که بسترساز کمالات انسانی و معنوی و کرامت انسانی است، وجود دارد. بنابر این اگر یک جریان سیاسی یا دولتی که به قدرت می‌رسد بخواهد حقانیت خودش را به اثبات برساند در درجه اول باید با اتکا به ارتقای سطح رفاه و بهبود سطح زندگی مردم به صحنه بیاید و این هم صورت نمی‌گیرد مگر اینکه یک جریان پویای رونق اقتصادی یا به تعبیر دیگر، رونق تولید در آن کشور وجود داشته باشد؛ یعنی رفاه زمانی معنا دارد و پویا و مستمر و قابل اتکاست که ریشه در یک رونق تولید اقتصادی داشته باشد. هر دولتی اگر رفع موانع از سر راه تولید ملی چه در بخش کشاورزی، چه در بخش صنعت و خدمات را سرلوحه کار خودش قرار بدهد، به تبع ارتقای رونق اقتصادی و افزایش تولید ناخالص داخلی، سایر متغیر‌های اصلی که جزو مطالبات مردم است مانند افزایش اشتغال و کاهش بیکاری، کاهش تورم، افزایش درآمد و متعاقب آن کاهش فقر، افزایش سرمایه‌گذاری و امثالهم نیز وضعیت مناسبی پیدا می‌کنند؛ یعنی اینها نمی‌توانند معنا داشته باشند مگر از طریق رونق تولید. البته حالت استثنایی هم وجود دارد و آن هم برای کشور‌هایی که درآمد نفتی دارند و سعی می‌کنند با فروش این ثروت خدادادی تجدیدناپذیر و رو‌به زوال، از طریق واردات با پولی که از فروش نفت حاصل می‌شود، رفاه موقت وغیر پایداری ایجاد کنند؛ کاری که شاه در اوج افزایش درآمدهای نفتی انجام داد و درحالی که کشاورزی در داخل کاملا رو به زوال بود؛ در کشور فراوانی مواد وارداتی مانند میوه و غیره وجود داشت که بعد‌ها و در سال‌های آخر حکومتش با فشار اقتصادی و کمبود درآمد، میزان آسیب‌پذیری‌‌اش بالا رفت. بنابراین برای سنجش صحت شعارهایی که داده می‌شود باید دید دغدغه یک دولتمرد چقدر در رفع موانع تولید نمود دارد.

یعنی شما روش عمل به وعده‌ها را از نفس عمل به وعده مهم‌تر می‌دانید؟

بله. ببینید، وعده به صرف وعده واجد ارزش نیست بلکه این مهم است که وعده چه میزان از طریق رونق تولید ملی شکل می‌گیرد؟ یعنی اگر ما وعده‌های رفاهی بدهیم و این وعده‌ها نتوانند مبتنی بر تولید ملی و رونق اقتصادی باشند، این نمی‌تواند پایدار و واقعی باشد. حتی پرداخت‌هایی که بعضا صورت می‌گیرد و در ایران تحت عنوان یارانه و سهام عدالت مطرح است، از منظر بسیاری از صاحب‌نظران روش قابل قبولی نیست و تنها می‌تواند یک توجیه کوتاه‌مدت داشته باشد. به این معنا که در کوتاه مدت برای مقابله با افزایش فقر و شکاف طبقاتی، پرداخت‌هایی صورت بگیرد، اما این پرداخت‌ها باید کوتاه‌مدت باشد تا سیاست‌های عملیاتی و بنیادی اثرگذار به رونق تولید و افزایش درآمد برای گروه‌های مختلف و اقشار آسیب‌پذیر عمدتا که در بخش کشاورزی یا کارگاهی و صنعتی مشغول به‌کار هستند؛ نه اینکه فضای واردات کالاهای کشاورزی و صنعتی باعث شود که یک نوع بیکاری مزمن دامنگیر این بخش‌ها شود و در مقابل پرداخت‌هایی صورت بگیرد. بنابراین اگر ایجاد رفاه کاذب بخواهد یک تاکتیک و استراتژی تلقی شود و پرداخت‌هایی مانند یارانه‌ها به صورت بلندمدت در دستور کار قرار بگیرد، نه مطالعات تاریخی، نه شواهد تجربی و نه مبانی تئوریک، هیچ‌کدام این رفتار را تأیید نمی‌کنند. من برای اینکه موضوع روشن شود مثالی می‌زنم. فقر و تبعیض را به مثابه یک بیماری اقتصادی- اجتماعی یک کشور در نظر بگیرید و تصور کنید که یک بیمار دارای مشکلات عمقی است و یکی از مظاهر آن درد‌های مزمن است که ریشه در این اختلالات داخلی دارد. پزشکی که قصد دارد این بیمار را درمان کند، ابتدا برای کمک به بیمار سعی می‌کند با دادن دارو‌های مسکن کمی درد بیمار را کاهش دهد تا معالجه اصلی صورت بگیرد. پرداخت‌هایی که در قالب یارانه صورت می‌گیرد مانند دادن داروی مسکن به بیمار است. بیمار از دریافت چنین مسکن‌هایی که به صورت پرداخت‌های نقدی صورت می‌گیرد خشنود می‌شود اما اگر این پرداخت‌ها نتوانند مشکلات معیشت و اشتغال و درآمد را حل کنند، این مسکن‌ها نه تنها جوابگو نیستند، بلکه در کوتاه‌مدت با افزایش تورم و کاهش ارزش پول ملی، حتی اثرات همان مسکن‌ها هم کاهش پیدا می‌کند. هیچ پزشک حاذقی استمرار تجویز مسکن و بالا بردن دوز آن را توصیه نمی‌کند. بنابراین وقتی گفته می‌شود یارانه 2 یا 3برابر پرداخت می‌شود، در حکم افزایش دوز مسکن است، بدون اینکه علاج واقعی برای درمان تجویز شود. بنابراین وعده‌هایی که الان در خصوص یارانه‌‌ها داده می‌شود به شدت مخاطره‌انگیز است. اولا بیمار را به مسکن عادت می‌دهد و باید دائم میزان و دوز آن را بالا برد تا بتواند حفظ وضع موجود یا جلوگیری از نارضایتی‌ها را بکند، در این حالت نیز کمبود منابع به‌وجود می‌آید که خودش به لحاظ منابع تأمین درآمد که در چنین شرایطی ممکن است مورد استفاده قرار گیرد، واجد آسیب‌های بیشتری است که در اینجا قصد ورود به این مبحث را ندارم.

دولت از دادن وعده‌ها چه نتایجی را دنبال می‌کند؟

وعده‌هایی که عملیاتی نیستند یا اصالت ندارند صرفا می‌توانند آثار کوتاه‌مدت سیاسی برای دولت داشته باشند، در حالی که بالاخره در بستر زمان آگاهی ایجاد می‌شود و در آنجا هزینه‌های سنگین را نظام باید متحمل شود و بپردازد و آن کاهش باور و اعتماد نسبت به صداقت، عقلانیت، شفافیت و تدبیر نظام است. بنابراین به شدت باید نسبت به وعده‌های داده‌شده که می‌توانند مطالبات و انتظار ایجاد کنند، هوشیار بود که با احساسات و انتظارات مردم بازی نشود. وعده‌ها حوزه مخاطره انگیزی نه برای دولت، بلکه همانطور که اشاره کردم برای نظام هستند. دولت تلاش می‌کند بخشی از ضعف‌ها در انجام وظایف طبیعی خودش را با دادن وعده‌ها بپوشاند یا برطرف کند؛ این اتفاقی است که در کشور‌های دیگر هم افتاده و دولت‌ها برای به عقب انداختن تأثیر کاستی‌ها و ضعف‌های خودشان از وعده‌ استفاده می‌کنند. اما این وعده‌ها می‌توانند مبتنی بر یک فرایند عملیاتی دقیق باشند که به نتیجه می‌انجامند، یا جنبه گریز از واقعیت و گریز از زمان داشته باشند. اگر برنامه‌ای برای درمان اوضاع اقتصادی وجود نداشته باشد، دولت ناچار می‌شود به سمت تجویز مسکن‌ها و مخدر‌ها برود، به‌طوری که بعدا شاید لازم شود به جای یک مسکن ساده، مورفین به بیمار تزریق شودتا بتواند درد‌های گسترش‌یافته را تحمل کند. کسی هم که به او مورفین تزریق می‌شود دیگر انسان سالمی نخواهد بود. در دنیا هم هر دولتی که به سمت این رفته که مردم را به جیره دادن و جیره‌خواری بکشد، موفق نبوده و در داخل ایران نیز باید توجه داشته باشیم که به این سمت کشیده نشویم.

آیا وعده دادن، کارکرد مثبتی هم می‌تواند داشته باشد؟

بله، برای دولت تعهد و انتظار ایجاد می‌کند. بعضی وعده‌ها پویایی به وجود می‌آورند. اما اگر ما وعده‌هایی که داده شده و انجام نشده را فهرست کنیم و این را یک رویه رو‌به افزایش ببینیم، آن موقع برای نظام ایجاد آسیب می‌کند.

همه مقصرند، غیر از دولت :

سید فتح الله صدری زاده — Wed, 15 Feb 2012 18:32:11 GMT

مردم سالاری: حمیدرضا شکوهی

دولتمردان، از شخص رئیس
جمهور گرفته تا عوامل دیگر مرتبط با دولت، تمایل دارند همه تقصیرها را به گردن
عوامل بیرون از دولت بیندازند و خود را مبرا از هر عیب و ایرادی جلوه دهند. جالب
اینجاست که عوامل بیرونی هم اغلب عواملی مبهم و ناشناخته هستندکه با عباراتی مثل
«بعضی ها»، «برخی ها»، «افرادی» و عبارات مشابه آن معرفی می شوند. دو نمونه بارز آن
اظهارات دیروز محمود احمدی نژاد در همایش مشاوران جوان و اظهارات استاندار تهران در
نشستی خبری بود که خودگویای همه تصوراتی است که دولتمردان درباره دیگران دارند.
آقای احمدی نژاد دیروز با اشاره به وضعیت اخیر بازار سکه و ارز گفت: «طرف خودش
بازار سکه و ارز را خراب کرده و چند صد میلیارد دلا ر بالا می کشد و بعد دولت را
متهم می کند.» بعد هم گفته: «کسی که 150
میلیارد تومان برده زمانی که به او می گوییم برگرداند، می گوید به ما تهمت نزنید
اما جایی دیگر 10هزار تهمت می زند و ککش هم
نمی گزد.» استاندار تهران هم گفته: «افرادی که به افزایش قیمت سکه و ارز دامن می
زدند شناسایی شده اند.» او همچنین گفت که عده ای ماموریت دارند دولت را از کار
بیندازند.

البته آقای احمدی نژاد نگفته آن کسی که بازار سکه و ارز را خراب کرده و پول بالا
کشیده و آن کسی که 10 هزار -دقت کنید: ده
هزار - تهمت می زند و ککش هم نمی گزد چه کسی بوده; همانطور که استاندار او هم نمی
گوید این افرادی که به افزایش قیمت سکه و ارز دامن می زنند یا آنهایی که ماموریت
دارند دولت را از کار بیندازند چه کسانی هستند. از این موضوع می گذریم که اگر این
اظهارات- که مسبوق به سابقه هم هست و بارها از طرف شخص رئیس جمهور و سایر
دولتمردان به ویژه در حوزه اقتصاد مطرح شده- واقعیت دارد، چرا این افراد به
جامعه یا حداقل به دستگاه قضایی معرفی نمی شوند؟ یک یادآوری کوچک هم این است که
آقای احمدی نژاد زمانی از وجود لیست مفسدان اقتصادی در جیب کتش خبر داده بود
اما هیچ گاه آن لیست را رو نکرد و رئیس دستگاه قضا هم به صراحت اعلا م کرد که
لیستی به دستش نرسیده است. پس چرا دولتمردان اینقدر اصرار دارند تقصیرات را به
گردن موجودات موهوم بیندازند؟ آیا دولت، در مورد هیچ معضلی، حتی معضل مهم
نابسامانی بازار ارز و طلا - که عل رغم وعده های فراوان هنوز هم به ثبات
نرسیده- هیچ تقصیری به گردن ندارد و همه تقصیرات، مربوط به همان موجودات فرضی و
نامشخص است؟ به نظر می رسد این تاکتیک ها دیگر بیش از حد نخ نما شده است و
مردم نمی توانند بپذیرند همه تقصیرات را به گردن «بعضی ها» و «عده ای» بیندازند.
هر چند نوشتن در مورد این موضوع چندان فایده ای در تغییر عملکرد دولت ندارد و
دولت در یک سال و نیم باقی مانده از عمرش هم احتمالا همان راه خود را طی می
کند. اما کمترین فایده این نوشته این است که حداقل وجدانمان راحت شود که حرفمان
را زده ایم تا مبادا فکر کنند ما انداختن تقصیرها به گردن «بعضی ها» و «برخی
ها» را باور داریم.